Gepost door: lisetskiezels | 1 oktober 2012

Met blijdschap geven…

Nu iets heel anders:

morgen, om precies te zijn 2 oktober 2012, is het 17 jaar geleden dat zoonlief H werd geboren. Vol vreugde ontvingen wij hem!

HOERA!!!  HOERA! HOERA!

Op zondag 1 oktober 1995 begonnen de weeën. Op maandag 2 oktober 02.30 uur werd onze prachtige zoon geboren, net iets over de 8 pond!

“Waar heb jij je verstopt bij je moeder?” sprak de verloskundige Veronique Méan, geboren Française met haar charmante accent. In augustus was nog  een echo gemaakt, omdat ze dacht dat het kindje niet goed groeide – mijn buik was nog niet groot genoeg. Het kindje bleek met ’t hoofdje al heel diep te liggen. Loos alarm dus.

Zoals wel vaker was de huisfotograaf, alias Mr. B, tijdens de zwangerschap niet ver uit de buurt…

Echo op 8 augustus 1995. het maakte ons niet uit dat zij het wist, zolang wij het maar niet wisten…. (“Nee, we hoeven het nog niet te weten wat het is.”)

Geboorte van Huib Bronovo

Poliklinische bevalling in Bronovo ziekenhuis, een heel rustige nacht, we waren de enige drie! Nacht van 1 op 2 oktober 1995, Den Haag

Pas geboren en al op de weegschaal moeten, Huib 02101995

2 oktober 1995, Den Haag: het is een jongetje!

Gepost door: lisetskiezels | 28 september 2012

Room 7 in AVL

Laatste kuur zit erin en doet goed werk, nog even de laaste actieve kankercellen de deur uit, hoop doet leven, ‘thumbs up”!  Gaan we vanuit.

Kamer 7 was it keer de plek van actie in het AVL op afdeling Dagbehandeling. Een hok van niks, bleek proefopstelling in kinderschoenen. (Moeten nog wel wat puntjes aangescherpt. Zo was de lamp in het plafond fel in de ogen schijnend, waren er nog geen fleurige afleiders aan de muren, die dan weer wel netjes gestuukte  ongerept, en waren er zowaar kastjes, die nog geheel nieuw roken. Ook ontbraken de teevees, hetgeen niet echt gemist door de jeugd van tegenwoordig waaronder blogger deze.) Er gaat een verbouwing aankomen voor deze afdeling met meer bedden: 50 willen ze er nu. Ja het is druk in kankerland. Chemootjes bij de vleet, alsof ze het gratis weggeven. Maar voor heel velen toch nog de weg naar genezing of afstel en vooruitschuiven van einddatum en voorgoed de ogen dicht. Naast mij kwam dit keer weer de vrouw die haar daagjes nog telt. Ze heeft longkanker maar door de taxol-behandelingen heeft ze nog iets van wat zo mooi eufemistisch ‘kwaliteit van leven’ wordt genoemd. Ze herkende mij pas goed toen lieve Ellen weer vrolijk binnenstapte. Die combinatie had ze onthouden. Hoe het verder ging met deze blogtante? We waren al vroeg aanwezig want om 9.15 was onze meldtijd, Om iets over half 9 zette mijn lieve chauffuer de CX op ons ‘vaste’ plekje in de zon op de parkeerplaats. (Half 8 van huis gereden, dus dat was mooi gedaan, met dank aan de crisis – geen files!) Even op adem komen met ons ritueeltje van bakkie koffie uit eigen thermoskan voorin de CX Break. Binnen in de hal ons bankje weer opgezocht voor tussenlanding. Wij hebben zo onze vaste plekken veroverd…

Chauffeurtje-lief, oftewel Mr. B bleef dit keer bij mij hangen, al was het met wurgen vanwege een fikse verkoudheid met hoest, die ik zo lief was hem aan te smeren. Hij had z’n hoekje met ipad, en ik lag te suffen op bed. Dat is de tavegil, een medicament tegen allergieverschijnselen bij taxol.(Mijn buurvrouwtje slaapt er 4 hele dagen van!!) Dexametason er ook nog bij, en dan even in laten werken. Na uurtje de taxol die verdund was dit keer tot 50%. Internist vond dat nodig gezien mijn toenemende tinteling in voeten en ook rechtervingers – neuropathie bijwerkingen van taxol.

Wat een hoeveelheid tekst toch weer. Tien vingers blind tikt zo heerlijk weg…. Kort en goed: alles ging prima en om 14.30 u. stonden we weer buiten. Nogl haastige aftocht uit kamer 7 want de volgende patiënt stond al te wachten… In de gauwigheid mezelf uit dromenland geplukt, en nog 2 kraanvogeltjes voor mijn buurvrouw gevouwen – “Wat heb je daar nou gefröbeld?”) Wat je noemt een kort dagje voor de verandering. Het is nog niet helemaal geland, dat het de laatste keer is van heel lang niks, hoop hoop hoop HOOP ik op. Het ritme zit er nog zo in, elke 3 weken de gang naar Amsterdam en AVL. De situaties meester blijven en je toch overgeven aan de expertise en dagelijkse gang van zaken in zo’n ziekenhuis. Nu is het verder weer aan mij. Nu moet ik het zelf doen, het aankunnen, het oppakken, wat dat dan ook is.. Elke dag weer: hoe gaan we er mee om, of elke dag van moment naar moment, is dat plukken of bukken? Wel, op dit moment, zien we het wel. Eerst nog deze berg nemen. Al zou ik minder misselijk moeten zijn, doordat de Carboplatin is weggelaten.

Nu nog beeld voor de liefhebbers, gemaakt door de ipaddende chauffeur Mr. B.: een serie, waarbij ik het toch niet kan laten wat meer dan datum en tijd te noemen. 😉

Kamer 7 in AVL, Room 7. Date: 27-09-12 Time: 09:34:05. Mijn verentooi weer op, kom maar op taxol, op de barricades, klaar voor de laatste keer!

Infuus linkerhand, nieuwe plek: dikke ader onder wijsvinger

Room 7. Date: 27-09-12 Time: 09:34:38. Het infuus, altijd links, steeds andere ader. Dit keer net onder wijsvinger – gevoelig plekje.

Room 7. Date: 27-09-12 Time: 09:40:26. Kamer 7 net na de ingang, iedereen zie je langskomen – niet op letten! Dubbele deuren recht tegenover is het doorgeefluik van het lab voor de cytostatica – alles wordt op de afdeling bereid.

Dossier Mevr. V.N.

Room 7. Date: 27-09-12 Time: 09:45:13. To be or not to be in medische termen en observaties. Is this really me?

Cytostatica: zak met taxol verdunning 50% boven op mijn status map.

Room 7. Date: 27-09-12 Time: 09:50:22. Zak met taxol 50% verdund ligt klaar op status map. Alles wordt genoteerd, dat u dat maar weet!

Infuusstandaard met 2 zakken: zoutoplossing en Taxol 50%

Room 7. Date: 27-09-12 Time: 10:34:36. De infuusstandaard met de zakjes zoutoplossing (voor tussendoor spoelen) en de taxol 50% – doorlooptijd 3 uur.

Slaperig worden van de tavegil (anti-allergiemedicament)

Room 7. Date: 27-09-12 Time: 10:35:18. Slaperig wordt je van de tavegil, het anti-allergiemiddel, en niet van de taxol.

Chemisch afval - resten van de chemokuren

Room 7. Date: 27-09-12 Time: 14:14:56. Container chemisch afval: alles moet weg en opgeruimd staat netjes. Dit was het dan.

Gepost door: lisetskiezels | 26 september 2012

Nog eentje…

Nog eentje… nog 1 nachtje slapen en dan nog 1 kuur. Om precies te zijn: morgenochtend krijg ik chemokuur nr. 6. Dit keer is het alleen taxol, dat verdund wordt tot 50%. Nog 1 keer een ‘shot’ om die tumormarker te laten zakken. Het valt me niet makkelijk om dit kort en goed neer te tikken, ook niet valt het me makkelijk ook dit laatste staartje van deze toch wel zware reeks te doorstaan. Nog 1 keertje me eraan over geven. ‘Gewoon’ weer blik op oneindig. ‘Gewoon’ weer denken aan het grote NU. Daarvoor neem ik u mee naar een waterdruppel.

Turen in een waterdruppel. Een gewaagde sprong, een gelaagde wereld.

De druppel weerspiegelt de wereld, zet haar op z’n kop. Ook dat kan de moeite waard zijn. Genoeg te beleven, zelfs in de microkosmos van een waterdruppel.

Als drie druppels water…

 

Gepost door: lisetskiezels | 19 september 2012

Lichtpuntjes en chemokuur nr 6

(English translation will be found at the bottom, scroll down please!)

Motto van vandaag: Altijd is er wel ergens een lichtpuntje. Vergeet vooral niet veel de lucht in te kijken.

En weer stond mijn lieve chauffeur met zijn strakke bolide voor de deur. Op naar het AvL! Bloed laten prikken en daarna voor de uitslag naar de internist. Dit keer weer vervanger-internist, dr. M. van der Steeg, want onze dr. H. Wolzak is op vakantie.

Het klinkt zo eenvoudig, het is zo neergeschreven, maar gelooft u mij, er gaat een hele organisatie en planning aan vooraf.

Uitslag: tumormarkers weer omlaag: C125 naar 37 (was vorige keer 60).

Hoera!! Hoera!!!

Echter, maar…

de leucocyten oftewel de witte bloedlichaampjes (die van de weerstand) waren nog niet naar de tevredenheid van de arts. 1.1, maar hij wil ze op 1,5 hebben. Geen risico’s bij levenverlengende behandeling. Ai! Die zit. Of in hedendaags Nederlands: die kwam goed binnen!

Daarbij kwam de lastige vraag: wel of niet Carboplatin (vorige keer, immers, om precies te zijn tijdens kuur 5, weer allergische reactie). Dr. Wolzak had haar veto al gegeven. Geen Carboplatin meer. Geen risico nemen op wellicht een nog ergere reactie. Maar toch… wat nu. Er was duidelijk wat aarzeling bij dr. v.d. Steeg: dit was een lastig gevalletje..

Kort en goed: kuur 6 wordt over het weekend heen getild. En deze dame en haar chauffeur worden maandag bij hun eigen vertrouwde interniste Wolzak verwacht, zij heeft een plan, na wederom bloedprikken (deze dame). Dan horen we meer. Hoogstwaarschijnlijk op dinsdag de kuur, maar dat gaat u maandag horen als we meer weten.

Daarom een paar kiekjes de lucht in. Denkend aan het motto van vandaag.

Boven Den Haag, 2012-09-19, 10.00 u. (Ochtend)

Boven Amsterdam, parkeerplaats AVL, 2012-09-19, 15.30 u. Foto Bart Versteeg met Ipad.

Oost-Indische Kers, Den Haag, achtertuin, 2012-09-19, 18.45 u

English translation for my dear friends overseas:

Sparkles of light and chemo therapy nr 6

Motto (slogan) for today: somewhere there will be some sparkle of light! Don’t forget to keep an open eye for the sky.

Again my love and chauffeur arrived at my doorstep in his neat splendid car (bolide = said of a posh and splendid car) to take us to AVL hospital (NKI-AVL Amsterdam). Blood tests first and afterwards (with an hour and half waiting) for the results to the specialist (of internal affairs ;-)). This time we had to see dr. M. van der Steeg who would be substituting our own dr. H. Wolzak, she was on holiday.

It is easy putting it down, in some strokes, short sentences, but believe me, a lot of organisation and planning is needed to come to this point and on time.

Restults: tumor markers down again: C125 (marker ovarium carcinoom) down to 37 (last time 60) !!

Hurray! Hurray!

But,… the leucocytes or white bloodcells (needed for your immune system) were not up to scratch according to the specialist. They were 1,1 but he wants them 1,5 at the least at this point of treatment. No risc-taking at this point when the treatment is life stretching (?). Ai! This is hitting rather heavy, quite an impact in other words.

It was obvious a tough question on top of all this. Because the last time (the 5th) this allergic reaction came up again on the Carboplatin (and interacted with me!), and dr. Wolzak said “No Carbo, next time.” – it is rather tricky to give it again. It is not worth taking risc or is it?? – it was not clear at all for this substitute specialist. what about the taxol, he wondered. Rather difficult job obviously. So in short: he left it for our own dr. Wolzak to decide. Shoving chemo therapy number 6  over the weekend.. (I wonder if this is correct English)

That means again to the AVL on this coming monday, another drive for this lady and her “chauffeur”. Again blood tests will be taken and afterwards we got the word from dr. Wolak: chemo yes or no on coming tuesday.

Concluding with some pics from the sky, thinking of todays motto. 

 

Gepost door: lisetskiezels | 4 september 2012

Chemokuur nr. 5 en verder

Even een bericht over hoe het ervoor staat. Gaat u er even voor zitten, het is toch zomaar een heel verslag geworden. Met nogal wat indrukken, echter niet alleen kommer en kwel. Als u er niet uitkomt, vraagt u gerust.

Vandaag is dag 6 van chemokuur nr 5.

Afgelopen donderdag, 30 augustus, drupte de chemo’s weer binnen via het infuus.

Eerst nog bloed laten aftappen, er moest gecheckt of de leucocyten voldoende op stoom gekomen waren. Dat waren ze: 3,5! De maandag ervoor waren ze 0,8. (Alsof we het over iets buiten mezelf hebben.) Verbazingwekkend!

Daarna enige medicamenten tegen allergie, ontsteking, misselijkheid. Daarna pas de Carboplatin, voorzichtig aan, nu een uur i.p.v half uurtje druppelstand. Helaas toch na ongeveer de helft van het zakje weer prikkelingen en branderig gevoel en heel erg warm en moeeeeeee!

Toch weer allergische reactie, net als bij kuur nr 4. (Zo dat weet u dan ook weer.) Zuster Cora zat naast me, dus kon op mijn signaal direct ingrijpen: dwz infuus stop zetten en snel spoelen met zoutoplossing. Ach wat een ellende, mag ik wel zeggen. En dan rustig wachten tot alle verschijnselen, ook weer die hitte gevolgd door kou (dekens!) helemaal verdwenen waren, iets minder heftig dan vorige keer, en dan, na zo’n 2 uur, toch weer doorgaan, nog langzamer druppelen nu. Inmiddels was het half twee, en mijn chauffeur en ik waren al om 8.10 uur in AVL! Dat betekent voor deze trage dame half 6 op voor oefeningen en ontbijt en toilet. Geen details verder.

Om half vier werd het volgende chemogoedje, de taxol gestart. Drie uur druppelen… dat betekende tot na 19.00 uur, inclusief doorspoelen. (Tussen elk medicament en chemo moet gespoeld met zoutwateroplossing.)

Lange adem en zit dus, deze keer. Lange dag ook. Om kwart voor negen (20.45 u!) eindelijk thuis aan de maaltijdsoep, twee dagen eerder gekookt en ingevroren, en door zoonlief uit de vriezer getrokken. Wat een samenwerking.

Terug nog even naar het AVL. Dit keer was plek van actie op een 2 persoonskamer met uitzicht (en groot raam) op de ontvangsthal met de glazen ballen. (Kunstwerk!) Mooie kamer, vond mijn Mr. B.

Lief nichtje Ellen was ook weer van de partij. Gezellig! Babbelen en diepgaander praten, of juist even stil, met elkaar maar ook met buur-patiënten op het andere bed, drie opeenvolgende, en hun diverse aanhang. (Wat een zin, ik hoop dat u mij nog kunt volgen.) Mijn chauffeur was weer vertrokken, opdrachten in Leiden en Den Haag. Zo doet ie dat. En maar zoeven in die CX Break.

Sinds gisteren weer langzaam wat meer smaak, zin in dingen doen ook, elke stap eerst zwaar en gevolgd door intensief hijgen, daarna allengs beter. Het is alsof je ondergedoken bent en weer boven water komt. Alleen is duiken en onder water zwemmen duizend keer fijner, nee, wat zeg ik, miljoenste van een miljoenste keer fijner. Zondag, dag 3 van de kuur, te mooi weer om op bed te gaan suffen, dus alle moed bijeengeschraapt en zelfs met Mr. B, alias mijn chauffeur, naar onze moestuin gefietst, jawel! Af en toe met duwtje in rug, dat dan weer wel. Van Mr. B. En in zeer traag tempo, die benen van mij. Stelt u zich dan de situatie voor: deze dame in de luie stoel met koppie thee, oogjes toe, en Mr. B direct druk aan de slag, veel knip-, snoei- en opruimwerk. Laat dat maar aan hem over. Onvoorstelbaar, wat heeft die vent van mij een energie!

Dus vandaag in dit prachtige weer wederom naar de tuin gefietst, (‘allotment’ in het Engels, zo’n mooi woord). Gewoon op eigen kracht, zonder zetje in de rug! Lekker lui mogen zijn: hangen in luie stoel, met thee en boterhammetje, afgewisseld met beetje fotograferen, beetje bramen en druiven plukken. Veel is er trouwens niet te plukken. De rest van het fruit vreten de vogels (lees: halsbandparkieten) op. Er is niet veel fruitoogst op de tuinen, hoorde ik al, het wordt zelfs een slecht appeljaar genoemd. Dus het weinige wat er hangt vinden ze en knabbelen ze aan en op, die bandieten, eh, parkieten. En niet gewoon eerst een hele appel of kwets, nee, overal een knabbeltje uit, en dan de rest laten vallen, of hangen. Of het nu halfrijp is of helemaal niet rijp. Geen enkel systeem zit er in. Positief puntje: scheelt hopen extra noeste arbeid, denk aan: jam, moes, chutney, appeltaarten, kwetstaarten enz. Wat een rust!

En tijd voor andere bezigheden… 😉

Wat een rust ook elke keer op deze stadse moestuin. Groene oase temidden van steenwoestijn. Vrij toegankelijk voor burgers en buitenlui!

En dan nu:

Rijpe bramen op moestuin

Wat rijpe bramen….

Libelle in moestuin

…en wat ‘wild’ leven,

Gepost door: lisetskiezels | 29 augustus 2012

Volgende kuur

Het is weer zo ver. Nog 1 nachtje slapen en chemokuur nr. 5 is aan de beurt. Al om 8.30 u worden we verwacht. Dat wordt opstaan bij het krieken van de dag! Bloeduitslag van afgelopen maandag weer goed. Tumormarker C125 omlaag naar 66 ! (Voor ik begon op 21 juni met deze serie van 6 kuren stond de marker op 990! Interniste Dr. Wolzak is zeer tevreden en wij ook. Heel erg duimen dat het goed gaat en geen rare hobbgels! Zwiep,zwiep, zwieperdezwiep, hoor de draaiende duimen…

Gepost door: lisetskiezels | 8 augustus 2012

Zwiepen met de duimen en thumbs up

Nog een kleine aanvulling op bericht van gisteren. Vergeet ik toch zomaar de tijd erbij te vermelden. Chemokuur nr. 4 staat gepland om 12.15 uur. Mijn lieve chauffeur staat om 10.45 uur voor de deur, opdat wij zonder stress of haast in onze bolide naar Amsterdam kunnen zoeven en ons aldaar op tijd kunnen melden. Duimen en thumbs up en fingers crossed dat het allemaal goed gaat en goed gaat werken. Lieve mensen, wie duimt er mee?

Bij op pompoenbloem

Bee with me!!!

Gepost door: lisetskiezels | 6 augustus 2012

Weer thuis!

Tijdje afwezig geweest uit blogland, het zal u niet ontgaan zijn. Eerst kuren en heel hard werken en schaven in de tuin, blij met alle opkomende pompoen-. tomaat-, courgettezaden, en nog wat klein grut, maar waar zèt je dat dan? Daarover later wellicht meer. Eerst 2x thuiskomst:

Sinds een paar dagen weer thuis van midweekje Wallonië, voor even waren mijn chauffeur, zoon en mijzelf kasteelbewoners in de heuvels bij Spa. We mochten een weekje extra nemen tussen kuur 3 en 4. Heel goed toeven daar: mooie omgeving, landelijk, heerlijk ontbijten (wat werden we verwend door onze kasteelgastvrouwe Anke en haar heer Herbert!!), ruimte alom en stille landweggetjes door bos en veld om te lopen. Wat wil een mens nog meer?! Mooi weer! Ook dat nog, volop!

Zojuist weer thuis van een controle-afspraak bij onze interniste in het AVL. Vooraf bloed laten prikken, twee uur eerder moet dat gebeuren, dan hebben we wat om over te praten. Weer waren de waarden van de tumormarkers gezakt!! Ze staan nu op 138 (C125) en 69 (dit is de tumormarker voor borstkanker, de code ben ik even kwijt.). Zeer tevreden is dr. Wolzak, en wij dus ook. Want ook de witte bloedlichaampjes (leucocyten) die de vorige keer wat moeite hadden op orde te komen, waren goed geklommen naar 2.6. Dus donderdag 9 augustus a.s. mag kuur nr. 4 weer doorgaan.

Hoe blij kan een mens zijn. In elk geval is dit vrouwmens heel blij dat ze hier (zie foto) heeft mogen en kunnen staan en door de heuvels heeft gelopen bij en rond Chateau Hodb0mont en dat heeft gedeeld met haar geliefde chauffeur en kanjer van een zoon. 😉

Mijn kasteel en ik. Chateau Hodbomont, Theux, België, tijd: 19.11 uur, 30-07-2012.

Ook voor de CX Break Brun Maya een break, even andere omgeving, andere weggetjes, andere uitdagingen. Zonnetje is vroeg op, net als ik. Tijd: 6.40 uur, 01-08-2012.

Gepost door: lisetskiezels | 10 juli 2012

Uitslag en mogelijk uitstel

“Always look on the bright side of life!” Soms is dat even moeilijk, het spiedend oog vindt dan toch wel weer ergens iets ‘schitteren’.

Donderdag 12 juli staat chemo-kuur nr 3 gepland.

Op maandag 9 juli 2012 reed de u welbekende trouwe chauffeur met het meisje weer voor een controle-afspraak naar het AVL te Amsterdam. Eerst bloed laten prikken (van mij) en een anderhalf uurtje later de afspraak bij de oncologisch internist. Dit keer dr. v.d. Steeg, die onze dr Wolzak verving.

Dit kregen wij te horen, na de vraag “hoe is het met u?”:

Tumormarker omlaag: naar 290 nu, (was 612, en het begon ergens bij 940) !!!

Zeer blij, dat snapt u. Hoera!

Ook de lever- en nierfunctie waren weer op orde.

Wij weer blij. Dat beloofde veel goeds.

De uitslag van de witte bloedlichaampjes liet nog op zich wachten.

Zonder tegenbericht kon de kuur a.s. donderdag doorgaan.

In de CX Break zoefden wij weer huiswaarts. Ergens voor Leiden werden we dan toch gebeld door Van der Steeg.

Nee, nog niet op orde zijn ze, die witte bloedlichaampjes: waarde 0,6 terwijl 1 tot 1,5 verlangd wordt om een kuur door te laten gaan. Onze heer Van der Steeg had er goede hoop op. “Doe vooral wat u leuk vindt” kreeg ik nog als advies mee.

Dus: donderdag WEL naar AVL en opnieuw bloed laten prikken. Bij goede stand gaat kuur nr. 3 door, anders wordt hij een week uitgesteld.

Wij toch wel heel opgelucht naar huis. Met gemengde gevoelens. Dat snapt u ook.

Daarom een fotootje dit keer van de bloeiende zonnebloemen in onze achtertuin-jungle. Het zijn Heliantus gigantussen, maar een beetje undersized door late opkomst en verspenen, maar ‘een kniesoor die daar op let’, zoals mijn lieve mamaatje placht te zeggen. Een co-productie zoals wel vaker: foto ondergetekende, opgeleukt door dokamuis annex chauffeur B.V.

Gepost door: lisetskiezels | 20 juni 2012

Mountain to climb again

Green light for the next step in the land of cancer treatment.

Tomorrow chemo treatment no 2.

It is like climbing a mountain, first passing deep, steep canyons, descending – going down going down; somewhere up there you know there is some light, should be light, will be light,  you keep that in mind, and just go on and on, step by step, not looking or planning far ahead. One foot, two …. Then you feel the path is going up again, gradually at first, you can feel the steep and rough track is changing, almost unnoticed, and suddenly there you are: light all around you and you can see new horizons. You can feel it in the air: change is coming. Never give up! Keep looking on the bright side of Life! 😉

Technical details: blood test showed good results. Tumor marker C125 reduced from 950 to 612. That is 33%, my son H. told me. Ascites (abdomal liquids) decreasing as well, I can feel it in my tommy. So that is excellent news! “They got you the right bags with medicine, my dear!” my Mr. B said. So the body is in good shape and the spirit ready for it, the next in the row of 6.

Thumbs up, fingers crossed, wish me luck and more of your support!

Licht op de flanken van .... en Lac de Roselend

Mont Blanc in evening light. Lac de Roselend, Beaufortain, Haute-Savoie, France Alpes, 2008. After a fabulous but strenuous walk into the mountains with Huib and Bart up to the Col de Bresset, 2000 m.

 

 

« Newer Posts - Older Posts »

Categorieën

%d bloggers liken dit: