Gepost door: lisetskiezels | 4 september 2012

Chemokuur nr. 5 en verder

Even een bericht over hoe het ervoor staat. Gaat u er even voor zitten, het is toch zomaar een heel verslag geworden. Met nogal wat indrukken, echter niet alleen kommer en kwel. Als u er niet uitkomt, vraagt u gerust.

Vandaag is dag 6 van chemokuur nr 5.

Afgelopen donderdag, 30 augustus, drupte de chemo’s weer binnen via het infuus.

Eerst nog bloed laten aftappen, er moest gecheckt of de leucocyten voldoende op stoom gekomen waren. Dat waren ze: 3,5! De maandag ervoor waren ze 0,8. (Alsof we het over iets buiten mezelf hebben.) Verbazingwekkend!

Daarna enige medicamenten tegen allergie, ontsteking, misselijkheid. Daarna pas de Carboplatin, voorzichtig aan, nu een uur i.p.v half uurtje druppelstand. Helaas toch na ongeveer de helft van het zakje weer prikkelingen en branderig gevoel en heel erg warm en moeeeeeee!

Toch weer allergische reactie, net als bij kuur nr 4. (Zo dat weet u dan ook weer.) Zuster Cora zat naast me, dus kon op mijn signaal direct ingrijpen: dwz infuus stop zetten en snel spoelen met zoutoplossing. Ach wat een ellende, mag ik wel zeggen. En dan rustig wachten tot alle verschijnselen, ook weer die hitte gevolgd door kou (dekens!) helemaal verdwenen waren, iets minder heftig dan vorige keer, en dan, na zo’n 2 uur, toch weer doorgaan, nog langzamer druppelen nu. Inmiddels was het half twee, en mijn chauffeur en ik waren al om 8.10 uur in AVL! Dat betekent voor deze trage dame half 6 op voor oefeningen en ontbijt en toilet. Geen details verder.

Om half vier werd het volgende chemogoedje, de taxol gestart. Drie uur druppelen… dat betekende tot na 19.00 uur, inclusief doorspoelen. (Tussen elk medicament en chemo moet gespoeld met zoutwateroplossing.)

Lange adem en zit dus, deze keer. Lange dag ook. Om kwart voor negen (20.45 u!) eindelijk thuis aan de maaltijdsoep, twee dagen eerder gekookt en ingevroren, en door zoonlief uit de vriezer getrokken. Wat een samenwerking.

Terug nog even naar het AVL. Dit keer was plek van actie op een 2 persoonskamer met uitzicht (en groot raam) op de ontvangsthal met de glazen ballen. (Kunstwerk!) Mooie kamer, vond mijn Mr. B.

Lief nichtje Ellen was ook weer van de partij. Gezellig! Babbelen en diepgaander praten, of juist even stil, met elkaar maar ook met buur-patiënten op het andere bed, drie opeenvolgende, en hun diverse aanhang. (Wat een zin, ik hoop dat u mij nog kunt volgen.) Mijn chauffeur was weer vertrokken, opdrachten in Leiden en Den Haag. Zo doet ie dat. En maar zoeven in die CX Break.

Sinds gisteren weer langzaam wat meer smaak, zin in dingen doen ook, elke stap eerst zwaar en gevolgd door intensief hijgen, daarna allengs beter. Het is alsof je ondergedoken bent en weer boven water komt. Alleen is duiken en onder water zwemmen duizend keer fijner, nee, wat zeg ik, miljoenste van een miljoenste keer fijner. Zondag, dag 3 van de kuur, te mooi weer om op bed te gaan suffen, dus alle moed bijeengeschraapt en zelfs met Mr. B, alias mijn chauffeur, naar onze moestuin gefietst, jawel! Af en toe met duwtje in rug, dat dan weer wel. Van Mr. B. En in zeer traag tempo, die benen van mij. Stelt u zich dan de situatie voor: deze dame in de luie stoel met koppie thee, oogjes toe, en Mr. B direct druk aan de slag, veel knip-, snoei- en opruimwerk. Laat dat maar aan hem over. Onvoorstelbaar, wat heeft die vent van mij een energie!

Dus vandaag in dit prachtige weer wederom naar de tuin gefietst, (‘allotment’ in het Engels, zo’n mooi woord). Gewoon op eigen kracht, zonder zetje in de rug! Lekker lui mogen zijn: hangen in luie stoel, met thee en boterhammetje, afgewisseld met beetje fotograferen, beetje bramen en druiven plukken. Veel is er trouwens niet te plukken. De rest van het fruit vreten de vogels (lees: halsbandparkieten) op. Er is niet veel fruitoogst op de tuinen, hoorde ik al, het wordt zelfs een slecht appeljaar genoemd. Dus het weinige wat er hangt vinden ze en knabbelen ze aan en op, die bandieten, eh, parkieten. En niet gewoon eerst een hele appel of kwets, nee, overal een knabbeltje uit, en dan de rest laten vallen, of hangen. Of het nu halfrijp is of helemaal niet rijp. Geen enkel systeem zit er in. Positief puntje: scheelt hopen extra noeste arbeid, denk aan: jam, moes, chutney, appeltaarten, kwetstaarten enz. Wat een rust!

En tijd voor andere bezigheden… 😉

Wat een rust ook elke keer op deze stadse moestuin. Groene oase temidden van steenwoestijn. Vrij toegankelijk voor burgers en buitenlui!

En dan nu:

Rijpe bramen op moestuin

Wat rijpe bramen….

Libelle in moestuin

…en wat ‘wild’ leven,

Advertenties

Responses

  1. Hai lieverd, wat n prachtige foto’s, zo scherp, Die moeiheid, …ooh, kreeg ook weer ffe flash-backs, je benoemt t ook zoals het is, step by step, hang on dear,….je bent al n heel end op weg xxx

  2. Hee Liset wat een mooi verhaal weer, krachtige buurvriendin!

  3. Geen verkeerd bericht. En al helemaal geen verkeerde foto’s!

  4. Weer een heftige dag en behandeling voor je geweest. Blijf het knap vinden hoe je er met jouw beruchte galgenhumor weer zo’n boeiend verhaal van maakt. Wat heerlijk dat je weer geniet en energie op kan doen in de moestuin. Denk aan je en wens je veel sterkte en liefs toe. Henny

  5. Ach dappere dodo toch!! En wat een prachtige libellefoto!!

  6. Poehhhh. Ik word al moe van het lezen alleen. Wat een lange vermoeiende druppel-dag is dat geweest.Ik begrijp dat er veel thee en boterhammetjes in je moestuin voor nodig zijn om daar weer van bij te komen. Ik duim intussen door hoor!! Zwiep-zwiep. Hou je goed!!!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: