Gepost door: lisetskiezels | 3 juni 2012

Indiaan

Vandaag niet misselijk, wel pijnen in muscles and joints, maar dat hoort er bij.

Daarom vandaag voor de verandering eens een start met een enigszins technisch verhaal, dat, mocht u doorzetten met lezen, wel ergens toe leidt. Weest niet bevreesd, ik ga u niet vermoeien met al te veel moeilijke details. Daarvoor verwijs ik u door naar het wereldwijde web.

Welnu.

Een van de chemo’s die bij eierstokkanker wordt gebruikt is Taxol. Een merknaam van het middel Paclitaxel. Een cytostatica dat getrokken wordt uit de Taxus brevifolia. Een boom dus. In begin jaren ’60 van de vorige eeuw werd in een research programma van het National Cancer Institute (NCI) in de Verenigde Staten naar plant-extracten gezocht en gevonden dat dit extract van de Taxus woekeringen bij muizen tegenhield. Tegenwoorden wordt het uit de naalden van de Taxus gehaald.

En nu komt het, nu ga ik afdwalen maar met verband.

Mijn fysiotherpeut/manueel therapeut wist mij te vertellen dat dit middel al bij de Indianen bekend was. Ook zij gebruikten het tegen woekeringen. Ben ik toch ineens weer Indiaan.

En daarmee word ik teruggezwiept naar mijn vroege jeugd. Een vrije jeugd met heel veel buiten spelen en avonturieren. Ons moeder liet ons vrij gaan, alleen “nooit zomaar met vreemden meegaan”. Een van onze favoriete spellen was indiaantje spelen. Wij waren natuurlijk de dapperste en sterkste indianen, dat was pas leven, over de prairie galopperen op je paard! Vuurtje stoken. Onbekende gebieden ontdekken. Bijna de hele reeks over Winnetou van Karl May heb ik verslonden. Wist ik veel dat die man er nooit was geweest, daar in het verre Amerika.

Een groot deel van die avonturen verzonnen en beleefden we trouwens in bed voor het slapen gaan. Een bijzonder soort slaapmiddel. “Nu echt gaan slapen, hoor!” riep mijn vader dan naar boven als hij ons weer hoorde kletsen.

Ter illustratie een familieportret van mijn moeder met haar 3 dochters voor ons huis in Bogor, Java, Indonesië. Het huis stond met meerdere van dergelijke huizen op een groot terrein omsloten door een hek, en was eigendom van het Bijbelgenootschap. Mijn vader was in dienst van dit Genootschap, vertaalde o.a bijbels in het Javaans. Er woonden diverse families met kinderen en omdat het zo’n ‘veilig omsloten’ terrein was, mochten we overal spelen. En dat deden we ook. Zelfs in de stromende regen. Maar nu dwaal ik te ver af.

Moeder Atie met Nelleke, Liset en Ruth, Bogor ca 1959

Atie Mulder met Ruth, Nelleke en Liset voor het huis in Bogor, ca 1959.

Een volgende keer wellicht meer hierover.

Het is ook weer tijd voor een drankje en hapje. Er moet veel gedronken worden!

Advertenties

Responses

  1. Moeilijk voor te stellen, die schattige meisjes indiaantje spelen?!! Je moeder lijkt op jou, Liset!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: