Gepost door: lisetskiezels | 20 februari 2012

Cadair Idris, the magnificant

Opnieuw graag aandacht voor de Cadair Idris, de voor mij indrukwekkendste, machtigste berg in ons geliefde Wales.

Bijgaande foto is gekozen als ‘profile picture’ van de facebook pagina van Cadair Idris! Ook een berg weet weg on line! Hier http://www.facebook.com/CadairIdrisWales is het allemaal te bewonderen.

Cadair Idris the Magnificant: Liset and Huib on Penygadair, photo taken by Bart Versteeg, aug. 2007

Voor hen die er meer van willen weten een korte geheugenoprisping.

Hoewel nog geen kilometer hoog toch een flinke klim om op de top te komen. Zeker voor ons platlanders. Geen treintje zoals op een andere welbekende berg in Wales, met de onvermijdelijke poespas, geen tearoom aan de voet noch onderweg op de flank, gewoon met geen andere afleiding dan het omringende landschap en de stenen onder je voeten, stap voor stap omhoog, zo alleen kan je de top bereiken, langs de Pony Trail, of het gevaarlijke steile Foxpath voor de waaghalzen. Vaak is de top, eigenlijk moet ik zeggen, de rug van toppen in wolken gehuld, want zeg eens eerlijk wanneer is het nu stabiel en zonnig weer in Wales. Maar op die ene dag in augustus 2007 trok de zon stralend haar baan in zo’n strakblauwe hemel dat niet gaan voor de top geen optie was. Even sputterde ik nog tegen, want herstellende nog van alle behandelingen van mijn borstkanker in 2006, en nog helemaal niet fit genoeg, althans niet om een TOP te halen. Archie Jones, de farmer en camping ‘manager’ drong aan: “It is such a beautiful day, you won’t get often days like this, so you have to take the most of it!” Dus we gingen, Bart, Huib en ik, op naar de Cadair Idris! Jazeker, het was zwaar, vaak liepen die twee jongens van mij ver ver vooruit, vond ik ze ergens zittend op een rots geduldig weer wachten tot ik ‘bij’ was, werd mij een korte rustpauze gegund om dan weer voor even gezamenlijk verder te gaan. Algauw natuurlijk mij weer ver vooruit, maar wat was het mooi en duizendmaal ‘worthwile‘. Tot ver aan de horizon in alle richtingen, waar je ook keek, rug na rug in golvende lijnen, dan weer ruig en hoekig, strekten de bergen zich uit. Ver weg, richting Engeland hing een wolkenfront, te ver om een dreiging te vormen, boven ons enkel de blauwe koepel. Snowdon, de hoogste berg van Wales, was in de andere verte te zien, maar het mooiste nog waren de steeds wisselende vergezichten op de Ierse zee, ver maar toch ook steeds nabij, want zo dicht bij de kust ligt de Cadair Idris. Als een fonkelend juweel ligt de zee daar te schitteren en te stralen, onvergetelijk in mijn geheugen gegrift; in my mind’s eye, zoals de Engelsen het zo mooi kunnen zeggen. En last but not least, deze voor mij toch wel tocht der tochten (Bart en ik hadden hem ook in 1991 geklommen) moest natuurlijk niet ontbreken in ons boek “Geen haar op mijn hoofd”, waar we in de maanden voorafgaand aan dit uitstapje naar Wales aan werkten. Dit was mijn, ons overwinningspunt, toen.

En wel daarom!

Advertenties

Responses

  1. Als ik dit lees heb krijg ik zin om de berg ook te beklimmen.

  2. Liset, wat ziet dat er prachtig uit!!! Ik kan mij voorstellen dat dit een “adembenemende” tocht was. Met een schitterende herinnering.

  3. gaaf…..gefeliciteerd!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: