Gepost door: lisetskiezels | 9 april 2010

Kikkers op pad

Soms vraag ik me af, wat het zegt als je van kikkers houdt. Over iemand. Over mij. Nou ja, ik zal ze niet kussen, maar ik zie en hoor ze graag. Weemoedig klinkt hun gekwaak door de nacht. Zoiets. Vol verlangen. Dat is het meer. De donkere diepe nachthemel kraakhelder en stil, de Grote Beer uitgeteld boven je hoofd in de nek, geen verkeer te horen, of het moet die zachte achtergrondzoem zijn. Ruis van de aarde is het meer. En dan, daar net bovenuit, oahaoarh, het knorachtig gekwaak van de roepende kikkers. En alles wordt met zo’n intense stilte omgeven, vol intense verwachting. Alsof alles ook even de adem inhoudt. En ik sta gewoon op blote voeten in het gras, in de nacht,  midden in mijn achtertuin.

Het geluid van de lente. Meer nog dan het orkest van de vogels dat losbarst in de morgen. Ja, een roep vol verlangen, daar houd ik het op. Vol nieuwe beloftes. Misschien moet ik er toch eens eentje kussen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: