Dit delen:

Bore da! (Om het eens in het Wales te zeggen.)
Goede morgen!

Graag wil ik al mijn lezers en volgers van dit blog een

heel gelukkig, liefdevol en creatief Nieuw Jaar wensen.

Happy 2015! With lots of love and creativity!

Blijf vooral genieten van de kleine dingen, die tegelijk zo ontzagwekkend groots zijn!
Keep ejoying the even smallest things, at the same time so stunningly wonderfully huge!

Ik ga nog even verder u onregelmatig op de hoogte te houden.
Motto: keep on keeping on!
I will continue to keep track for a little while for you on an unregular basis.

Nasturtium, close up, back yard Meloenstraat, The Hague, 2014 August.
(Photo Liset Noorduyn)
Oost-Indische Kers, close up, achtertuin Meloenstraat, Den Haag, augustus 2014

Dit delen:

Throwback Thursday
Down memory lane.
This is 1978.
Our Caracalla-group went by train to
one of our gang living in Maastricht.
Marcel Maas. He wanted to be an actor. Where ever is he now?

Train stopped dead halfway for hours…..
We stepped outside in the sun and waited….
Everybody did a waiting, making the most of it.
Enjoying the sun.
Wires had to be mended somewhere on the line.
Finally, after many hours more than were planned, we entered Maastricht.
This beautiful old city in deep Dutch southern hill country.
And had lots of fun exploring the city and the food. And more.
Yesterday my dear friend Cokkie visited me.
We know eah other more than 47 years!
She had to travel for hours. Living way up North.
Very dear, lots of hugs, sharing dear moments. Talking about life and the mystery of it. We will meet again, somewhere, sometime, some life. Next life.
Back to this life, 1978.

<

Here she is on the train, with dear friends Marie Florence and Yoy.
We were 22.

And me on the ancient wall. Very flower power. 🌻
Look at my shoes! Home made crochet stuff.
Whoever took this picture….
Maybe Yoy. Also always taking pics.

And us in this vintage lamp.
What fun.
How young we were.
Learning to be a photographer, I was.
The others were students… Nursing, Italian languages, pharmacy.
Bart scanned the negatives this afternoon. He and me were in a relationship then. Started 1977, November.
Those were the days, my friend. Those were the days.

Dit delen:

Zomaar weer eens een blogje op mijn Kiezels Getijdenstroom.
Nee, geen update. Geen full report van alle wederwaardigheden op het pad dat maar voortgaat met onverwachte kronkelingen achter elke bocht. Waar wij, mijn lief Bart, zoonlief Huib en ik voor gekozen hebben. Het pad dat over toppen, langs flanken en door dalen gaat. Soms op ’t scherp van de snede, gapende afgrond in zicht….

Vandaag.
Gewoon. Een paar impressies.
Beginnen we met een vrolijke bij.

Veel bijen op visite vandaag. Feestje op de klimop!

…en visite van Dzjidzji, van 5 huizen verderop.

Anderhalve week geleden…. Gapende afgrond…. Aiiii, dan toch maar een ‘korte’ update, moet ergens beginnen, nietwaar?!
Deze Lady L lag uitgeteld op bed. Niks meer willen. Niet eten, drinken, spugen. Doodmoe. Drama een beetje erin gooien… Huplakee!
Had net tien dagen eerder de zesde kuur van nieuwe serie chemokuren gekregen: Caelyx. Eens in de vier weken gaan we, mijn geliefde chauffeur en ik, als van ouds in onze CX Break Brun Maya naar het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis, Amsterdam. (Merkt u het ook, lieve lezer? Het gaat toch alweer richting full report ….klein beetje context nodig.) en dan heb ik het nog niet eens over het feit dat je van deze kuur geen haaruitval hebt, noch misselijkheid. Slechts algehele moeheid…. Even. En dan weer opkrabbelen. Is de bedoeling. Tenminste, zo ging het tot een paar weken geleden.

Even adempauze tussendoor.

Ideetje voor klein herfst quiltje….

Het was vrijdagmiddag. Gelukkig wisten ze er in het AVL raad mee. Ik mocht er twee nachtjes blijven, na een belletje van mr B. Kreeg extra vocht via infuus, en andere medicatie. En een privé kamer. Het hielp allemaal. Kost wat tijd.
Alle hulde voor AVL en de lieve mensen daar! En nog deskundig ook!

Zo, dat staat. Weet u dat ook weer.

We zijn dus nu zo’n bijna twee weken verder. Heel langzaam gaat deze dame vooruit. Zegt zij heel voorzichtig.

Want kijk maar…
We springen naar het heden.

Zo mooi kleurt de Amber in de herfst!

Vandaag ben ik weer even wezen stappen. Gewoon. Een straatje om. Ho, niet te snel beginnen…. Gas terug. Zo, dat is beter.
Onze mooie Meloenstraat helemaal uit — en die is lang hoor! Tuinen inspectie, bibliotheekkastje bekeken, detectiefje voor mijn mamaatjelief eruit gehaald, blaadjes van de amberboom geraapt. Van die dingen, ja!

Hoekje om en via de Appelstraat terug door de Vlierboomstraat. Winkeltjes kijken. Antihaarbalsnoepjes kopen voor Snoet. Hamsters bekeken. Vertellen over onze hamsters vroeger. O, en toch even bij De Magneet binnen om lekker warme beenwarmers voor mijn armen te kopen. (En nog een pyamashirt, afgeprijsd vanwege verkleuring. ’s Nachts heb je toch je ogen dicht… :-))

En toen weer op huus an. We waren er bijna. We, want Joke, mijn lieve vriendin die ook in het inloopkoor Haaglanden zingt, was mee. Heel gezellig gepraat, zo samen kuierend door de buurt.

Solidago van Joke.

…In onze oude handgedraaide vaas van Mobach.

Moe maar voldaan aan de lunch begonnen.

En toen brak de zon door.

Nectarfeestje op de klimop in de achtertuin.

En moest deze zonaanbidder even haar neus in de zon verwarmen.
En op fotosafari in haar achtertuin.

Nog een zonaanbidder.

Want de klimopbloemetjes schitterden zo mooi en zongen zo’n prachtig bijenlied. Daar wil dit meisje zich wel even in alle bochten voor wringen. Even stil zitten, dames bij! Inzoomen, close up…. U roept, wij klikken…
Het gegons was oorverdovend. Even nog nectar binnenhalen voor de barre winterslaap. Dat dacht ook een late wesp. Kijk haar nou zitten.

De steekkontje van mevrouw Wesp.

Misschien wel een klein koninginnetje. Dan moet het toch echt boven de tien graden zijn. Want deze dames gaan echt niet voor minder. Zo zacht was het. Heerlijk!

Happy bij.

Zo blauw de lucht.
Zo zonnig ineens.
Zomaar een dagje.
Zomaar weer eens een gewoon goed dagje.
Zomaar weer eens een blogje.
Fijne dagen allemaal!

Dit delen:

Where the wind will blow me,
let it go, let it go…

Alwaar ik heengeblazen word door de wind,
laat maar waaien, laat waaien….

It is through darkness that light can shine.
Let it shine and spread, so darkness is not that pitch black anymore.

Licht kan alleen maar schitteren, dankzij duisternis.
Laat het licht schitteren tot ver in alle hoeken, zodat de duisternis niet meer zo inktzwart is.

Dit delen:

Grootmoeder Els Noorduyn-de Graaf. 1907, 15 jaar oud

For once I start with English, after that….. Dutch  – daarna in het Nederlands.
Let me introduce you to my grandmother. She had beautiful brown eyes. We called her ‘grandmother with the brown eyes’, my other grandmother was called ‘grandmother with the blue eyes’. They lived in the same city for a while, in Gorinchem. She was born in 1893 in Amsterdam, and passed away in 1975, in Gorinchem or Gorkum. On this picture, taken in 1907, she was 15 years old. Don’t you think she looks lovely?

When she was 32 she married the father of one of her girlfriends. His name: Leonard Arnold Willem Noorduyn. He was 30 years older, had lost his first wife. My Granny had 3 sons with him, the oldest one being my father. My dad lost his dad when he was 14. She raised her kids all by her self after that, well, of course there was a guardian, mr Swellengrebel. She was a lovely granny and me and my sisters were always visiting her and staying over for seemingly endless weeks in summerholidays, or around Easter. Always having fun, playing games, inside the house or in the garden (crocket!), went exploring a lot in the neybourhood and beyond. She would take us to special hidden beaches by the river, or on adventurous walks with her dog Snuf in the floodplains near the river Merwede. Or we ‘helped’ her when she was doing the library bus in the little village Sleeuwijk she lived later on… She used to be a librarian. Ah! Sweet memories! Her name was Johanna Elisabeth de Graaf (her maiden name). I was named after her, that is the Elisabeth part. I got this lovely picture of HER grandmother she was named after: Elisabeth Johanna Pierson (1830-1931). We call her a ‘bet-overgrootmoeder’ in Dutch; in English it is great-great-grandmother. One day i will blog about her… You just wait and see….

In Dutch:
Mag ik u voorstellen aan mijn grootmoeder. Zij had prachtige bruine ogen. Wij noemden haar ‘grootmoeder met de bruine ogen’, mijn andere grootmoeder heette ‘grootmoeder met de blauwe ogen’. Ze woonden een tijd in dezelfde stad, Gorkum. Zij werd geboren in 1893 in Amsterdam en overleed in 1975 in Gorinchem. Op deze foto, die genomen is in 1907, was ze 15 jaar. Ziet ze er niet prachtig uit? Toen ze 32 jaar was trouwde zij met de vader van een van haar vriendinnen. Hij heette Leonard Arnold Willem Noorduyn. Hij was 30 jaar ouder, zijn eerste vrouw was overleden. Mijn grootmoeder had 3 zoons samen met hem, de oudste was mijn vader. Toen mijn vader 14 jaar was overleed zijn vader. Mijn grootmoeder voedde haar kinderen alleen op, er was wel een voogd, natuurlijk. Zij was een hele lieve grootmoeder. Mijn zussen en ik kwamen er vaak en bleven vaak schijnbaar eindeloze weken logeren in de zomervakantie, of met Pasen. We hadden altijd veel plezier, speelden veel spelletjes, binnen en buiten in de tuin (crocket), gingen op avontuur. Zij nam ons mee naar verborgen strandjes bij de rivier, of we gingen met Snuf, de hond, de uiterwaarden van de Merwede in. Of we ‘hielpen’ haar als ze de bibliotheekbus deed in het kleine dorp Sleeuwijk waar ze later woonde. Ach, wat een heerlijke herinneringen….
Haar naam was Elisabeth Johanna de Graaf (haar meisjesnaam). Ik ben naar haar vernoemd, dat wil zeggen het ‘Elisabeth’ deel dan. Ik heb een bijzonder portretje van HAAR grootmoeder, waar zij naar was vernoemd: zij heette Johanna Elisabet Pierson. Mijn bet-overgrootmoeder dus. Ik zal een ander keertje over haar bloggen… Wie weet…

Dit delen:

Fijne paasdagen met aangename temperatuur. Dat vraagt om tuinwerk en ontdekkingstocht in het groen.
Eerst een korte impressie van het groene leven en een klein lesje fotografie. 🙂
Mijn spiedend oog viel op een eenzaam bijtje die de donkere geraniums van tante Iet afgraasde. Als een bij dat al doet. Affijn.

Een gelukstreffer in de makrostand. Veel zie je niet op je schermpje, dus veel vergeefs richten en klikken. Deze dichtbijbij ook nog eens vergroot in PS Express, een app op mijn Ipad.
Ah, wonderschone moderne techniek! Waar je een vrouw al niet blij mee maakt. Met dank aan mijn geliefde chauffeur, die weet hoe mij blij te maken. Ja, jij schat!
De andere bij, eigenlijk dus dezelfde maar dit keer met de zoomstand. Haartje scherp!

Weer een blije vrouw. 🙂
En dan nog de mooie helderblauwe sterretjes van de Borage of Komkommerplant. Ook in de makrostand en daarna ook weer wat ‘doka-werk’ met PS Express.

Alles van dit kruid is eetbaar, alleen niet te veel tegelijk, houd dat in de gaten. Verder ook nog eens heel goed als groenbemester. Onderspitten zeg maar. Maar wie durft dat nou met zulke fraaie bloemen.

Dat is nu flower power!

Dit delen:

Terwijl het geknal op deze oudejaarsdag steeds heviger wordt…

Terwijl het licht net begint af te nemen…

Terwijl ik de achtertuin in loop om een ontsnapte kat van buren verderop te zoeken…
Zie ik kleine signalen van schoonheid
Zie ik kleine tekens van wonder
In zachte kleuren te stralen…
Nog in voorzichtige bloei of juist vol pracht
Oost-indische kers en grote Maagdenpalm.
Ik kan het niet laten.
Dit wil ik met jullie delen.
Na al die maanden van stilte.
Bergen hebben we geklommen deze warme intense zomer.
Figuurlijk en letterlijk.
Met als hoogtepunt de beklimming (weer) van de Cadair Idris
samen met Mr B en onze zoon Huib, op een van die hete dagen in juli
in ons geliefde Wales. Gestaan hebben we en genoten met ons drieën daar op die top, nog net geen 900 m hoog, maar een flinke uitdaging voor deze dame, met haar buik vol tumorweefsel, die haar behoorlijk bol in de weg zat.
Verwonderlijk toch ook weer wat een mens desondanks nog kan bereiken…
Dat is de andere berg die nog steeds beklommen wordt, een leven met kanker, geen strijd maar eerder een berg of zeilrace of zwemmaraton…
En dan kies ik een berg, omdat ik zo graag bergen beklim en bergpaden bewandel, beekjes oversteek, rotsen klauter…. uitizchten indrink…
Met diepe dalen en langs scherpe kloofranden loopt het pad nog steeds die berg op. Het is nu te veel om allemaal ineens te memoreren en te updaten, dat komt, dat komt een volgende keer. Heel kort kan ik u melden dat ik weer een nieuw traject van chemo’s ben ingestapt, van elke week een chemokuur. Inmiddels a.s. donderdag aan nr 10 ga beginnen, en dat het mij goed gaat. Een schijnbare tegenspraak maar het is zo op dit moment. Een CT scan heeft laten zien dat de kuren aanslaan. En dat lijkt me een mooi bericht om het jaar mee af te sluiten.
Nu alleen nog de bloemen, de laatste van dit jaar, het jaar 2013.

Met de wens aan een ieder die dit leest:
Moge 2014 voor u allen een jaar vol bloemen, vol kleine wondertjes zijn, wonderlijke ontmoetingen van kleine lichtjes op het pad dat een ieder moet gaan… Flonkerlichtjes temidden van alle donkere plekken.
Moge u, hoe moeilijk en zwaar het pad soms is, oog houden, hoop en liefde voor de mensen die u omringen en die u liefhebt en die u liefhebben, voor al het leven op deze wonderlijke planeet van ons!
Al wens ik u natuurlijk vooral VOORAL veel voorspoed, blijheid en volop kleur toe!

Dit delen:

Uitbundig bloeit mijn krentenboompje nu.

Gisteren bereikte mij het trieste bericht dat een van onze mede koorleden is overleden. Ze was al geruime tijd erg ziek, maar er was hoop dat het beter zou gaan. Dat ging het niet. Dit komt heel hard aan, zo niet verwacht…

Daar word een mens even heel stil van. Daar word ik stil van. Stilte om af te stemmen, stilte tot nadenken.

Leven en dood. Ze kunnen niet zonder elkaar, al leven we altijd alsof we niet dood kunnen gaan.

Stilte….

Geen woorden vinden… ik moet wel woorden vinden… Dit kan ik niet in stilte voorbij laten gaan.

Daarom.

Twee weken geleden zong het koor ‘Zingen voor je Leven’, waar ik met heel veel plezier deel van uit maak, nog uitbundig en feestelijk op een benefietuitvoering ten bate van het koor zelf. “Life affirming’ zoals een dierbare vriendin uit Wales zei; door de filmpjes op internet kon zij het mee-beleven.

Dit was zaterdagavond 13 april 2013.

Dat zelfde weekend hoorden we dat die zaterdagavond de zoon van een van onze koorleden was overleden. Kanker, jawel en nog in de bloei van zijn leven, vader van (net) 2 kinders.

Stil nu….

Nu is Suze dood. Een lieve bescheiden vrouw die maanden heeft gevochten voor haar leven. Hoe verdrietig is dit niet voor haar partner, kinderen en kleinkinderen. Ernstig ziek, geen kanker, en dan niet meer beter worden…

Dood en Leven.

Groter contrast bestaat niet.

Je weet dat dit kan gebeuren, bij een koor dat voornamelijk bestaat uit mensen die net de zware ziekte kanker hebben doorstaan, of nog ziek zijn, of weer ziek zijn. Juist misschien daarom kunnen we als koor zo fantastisch het zingen beleven en daarmee het Leven vieren. Toch. Ondanks alles.

Daarom is het zo fantastisch dat dit koor er is. Dat iedereen er kan komen zingen, die daar behoefte aan heeft. Of je nu wel of niet toon kunt houden, wel of niet noten kunt lezen. Of je man bent of vrouw. Zingen is zo heerlijk, het ‘opent’ de ziel. Daar kan ik alleen maar volmondig JA op zeggen. Ja, ik heb, nee ik BEN een ziel en Ja die wordt helemaal opgewekt door zang.

Zingen, zang is ruimte-scheppend! Inspirerend en krachten-voedend.

Ik word bijvoorbeeld altijd heel erg vrolijk en opgewekt van een lied, al is het maar een deuntje dat ik neurie. Als ik blij ben en zing word ik nog blijer. Als ik pijn heb, of het leven even niet zo lekker loopt, de ‘flow’ er niet is, en ik grijp mezelf bij de kladden en ga desondanks zingen, dan breekt de zon door, en kan ik niet ophouden met zingen. Tot mijn Mr. B er horendol van wordt…. en gelukkig duurt dat heel lang! Dan zet hij zijn koptelefoon op (sorry, Mr. B) en ga ik toch maar in stilte door. Blijft het vervolgens door mijn hoofd resoneren, met elke hap lucht en nieuwe tonen voel ik de levenslust terugkeren, vibreren… Voor even is alles dan weer gewoon goed en magistraal. Het leven heeft dan gewonnen, voert weer de boventoon.

Daarom blijf ik zingen bij het koor. Mijn koor. Zolang ik kan.

Daarom gaan we zingen voor Suze bij haar herdenkingsdienst. Maandag. Ja, het zal emotioneel worden, er zullen tranen vallen… is dat erg? Ik denk het niet. Ondanks tranen en verdriet zullen we ook blij zijn dat we mogen zingen, dat we kunnen zingen, en haar leven vieren met zang. Ook dat mag.

Stil staan bij de dood, daar wordt je even stil van.

Lieve Suze, lieve allemaal, ik hoop dat ik hier toch een klein stemmetje van die stilte heb laten horen.

Heel veel liefs, allemaal!

Fijne paasdagen!

Hier zit ik dan weer met een nog leeg vak voor een nieuw  blogbericht. Grote vraag en twijfel steekt al direct de kop op. Ga ik het grote niet-bloggen van de laatste maanden verklaren? Zeggen dat er heel veel is gebeurd maar ik niet met de handen in de schoot of in het terugkerende haar heb gezeten. Dat ik slechte dagen maar vooral ook veel goede dagen heb gekend. Dat er nog veel te lachen valt. Dat het heerlijk is om te lachen, te genieten. Dat het eigenlijk (merkwaardig woord eigenlijk…) niet goed gaat (u weet wel: van die hardnekkige celletjes die hun goede draai maar niet kunnen vinden…) maar ik erg goed ben in het vinden van bergen zand om mijn krullenkop in te steken… Pak ik de draad gewoon weer op en ga door met doorgaan? Het wordt me steeds duidelijker terwijl ik dit tik: het wordt een gewoon doorgaan…. Hoe kan het ook anders. Ik kan niet anders. Zo lang ik kan, blijf ik zingen! Knoop dat in de oren!

Nieuwe draad. Of liever: oude draad, nieuwe knoop.

Dat u allen ook gewoon door gaat met doorgaan!

En vooral ook warmte. De warmte van vriendschap. De warmte van humor. Warmte van schoonheid. De warmte van liefde. De warmte van levensvreugde. De warmte van geluk vinden in kleine dingen. Een zonnestraal die door een blad schittert. Een glinstering op het water. Een olifant-wolkje in de lucht. Het ruisen van de zee. En meer van die dingen.

Dit wens ik een ieder die deze onregelmatige kiezels-keuze blogs van mij volgde en nog volgt. (Al valt er weinig te volgen als er niks verschijnt om te volgen, als u mij tenminste nog kunt volgen…)

Nu nog een plaatje. Daarvoor ben ik in mijn voorraad gedoken en eentje vol warmte gevonden. Misschien bent u het al weer vergeten door deze aanhoudende kou, maar ongeveer een maand geleden, om precies te zijn 3 maart was het boven de 10 graden! In een strakblauwe lucht stond een stralend zonnetje. Als je niet binnen hoefde te zijn, moest je gewoon naar buiten. Het mooiste plekje hier in de tuin om te zitten is vlak voor het tuinhuisje. Uit de wind en in de zon. Het koude winter-kleumen leek voor even verleden tijd. Wat een warmte geeft de zon begin maart al. Wat kan een mens daarvan op-bloeien. Ook de crosussen openden massaal hun hartjes en daar werden de bijen weer erg blij van. Ineens stond mijn tuin vol paarse crocussen met wijdopen harten en wemelde het van de bijen. Lang heb ik daar op mijn stoeltje van hun groot zoem-concert zitten genieten. Niet kunnen nalaten ook om er dicht op te kruipen en te fotograferen.

Kortom:

Hoingbij in de achtertuin Huize Meloen. 3 maart 2013, 14.44 u.

Wist u trouwens dat u mij ook op Facebook kunt volgen? Klik hier: http://www.facebook.com/liset.noorduyn

Dit delen:

Door de bomen het zonlicht blijven zien.

Oktober 1979, Oegstgeest

Het tij gekeerd? Wie zal het zeggen. Enige woorden over controle-afspraak na de laatste chemokuur. Hier vind ik toch zo maar even een klein plekje ervoor.

Het is al weer enige weken geleden, om precies te zijn 3 weken geleden, dat mijn chauffeur in ik naar het AVL reden voor controle bij de internist. Bloed laten prikken en 1,5 uur wachten en dan: wat zeggen de cijfertjes. Dat is toch het eerste wat we willen weten, grapt onze internist. Heel mooi, weer wat gezakt: naar 29! (Vorige keer 37, en toen ik begon in juni, weet iemand het nog – 960!)

Heel goed resultaat dus. Voor alleen taxol op 50%, als u me nog kunt volgen. Volgens dr. Wolzak werken chemo’s nog enige tijd na, dus het kan heel goed dat het volgende keer weer wat lager is. Bij gezonde mensen schommelt deze waarde tussen 7 en 15. Voor de borstkanker weer aan de tamoxifen (hormoon) en verder welgemoed verder. Dat laatste is soms best lastig als die buik van mij weer opspeelt, wat ie toch zo hier en daar niet kan laten. Maar toch, desalniettemin, dus, want… ik blijf gewoon doorgaan…. met zingen en dwarsfluiten en koken en meer van die ongein….

Nu zijn we enige weken verder, en heel langzaam bezig met herstel. Steeds ietsje minder moe, merk ik toch wel. Keep on keeping on, is het motto.

Dank jullie allen voor jullie support in gedachten, woord en daad!! Forever in my heart!

Met gezette onregelmatigheid zal ik hier blijven bloggen en dwaalsporen nalaten…..