Voor ieder die dit leest: een gezond, creatief, en vooral inspiratief 2012!

Over Voedsel vanuit de hemel = food from the sky, een project in Londen, groente verbouwen op het dak van een flat, en zomaar eentje opgepikt uit het aanbod op deze blogsit wordpress.
Hier de link Hortophile & foodfromthesky.org.uk.en
Es kijken wat er nog meer van komt.

Nog een 20 minuten en nog 2 glaasjes te gaan….

Wat verder?

Kijk nou toch! Mijn Tuinman houdt de paadjes bij. Dat betekent schrapen met de schraper en vegen, vegen maar. Zelf houd ik me vooral bezig met het overzicht houden, dwz inspectie. Wat bloeit, rijpt, of is al vermalen in de nietsontziende kaakmaalderij van creaturen zoals daar zijn: slakken, rupsen, vogels, en ander gedierte. Wat komt helemaal niet op en waarom niet. Tja, dat zijn zo de vragen des levens en bezigheden van een niet-alle-dagen-tuinierster. Hetgeen weer iets heel anders is als een niet alledaagse tuinierster. Afgelopen zondag was het weer raak.
Bijgaande foto maakt verder commentaar overbodig.

Mijn tuinman (tijdelijk) schraapt graag paden schoon

Op mijn flickr pagina ziet de oplettende lezer een harde werkster waar ik maar eens een voorbeeld aan moet nemen…..

Dus weer aan de slag…

Ergens onderweg van moestuin naar huistuin in Den Haag.

Tribute voor Japan.

Elk woord verder is al te veel.

Al weer uit het nieuws, maar denk er vaak aan.

Daarom.

Blik op oneindig, met strand en zee ertussen vanaf duintop in Westduinpark, Den Haag

Het was meer bruisen dan deinen met de zee. Flinke fris-koude wind uit het noorden, tintelende oren en vingers. Tegen de wind in door de duinen gelopen vanaf strandslag 10 naar strandslag 11. Tussen de nieuwe prikkeldraadafrasteringen door, die palen torenen wel erg hoog uit het zand, het lijkt de entree van een strafkamp wel, en alles zo strak en recht getrokken, het blanke strand op en door de woestijn naar het water lopen. Het was vloed aan het worden, dus geen stevig zand meer, zwaar om te lopen. In de branding waren een aantal surfers aan het peddelen en spelen, ja wat dacht je, pakkie an. We stapten flink door aanvankelijk met ons drieën, ik bleef al gauw achter door het telkens bukken en rapen van bijzondere stenen of schelp, ook een flinke splinter bot, zwaar!, geraapt. En telkens die blik over het water laten glijden, de bruisende branding op je in laten werken, de horizon aftasten. Scherp tekende die zich af tegen de blauwe lucht. Alle kleuren van zeeblauw en turquoise tot petrol en alles daar tussen in flonkerde het water door de zon, die nu lekker warm op onze gezichten scheen, nu we de meewind liepen. Schepen op de scherpe scheidslijn, een knalrode lichtte op in het blauw, wachtend op cargo, een boortoren op hoge benen ineens zichtbaar – zoon en ik vroegen ons af of die ‘nieuw’ was. Vogels, nee, geen vogels, gevlogen want geen basaltblokken-pieren meer, verdwenen onder het zand. Kustbescherming, heet dat. Maakbaar land, en Nederlandse bouwers houden van nette, strakke lange lijnen, dat is nu wel duidelijk. Voor even wanen we ons veilig achter de duinen. Maar ik draaf door. Het zicht blijft groots en weids, en zo is het.

De camera dit keer in handen van mijn chauffeur, die een dagje vrijaf had, maar het fotograferen niet kon laten en terecht zoals u ziet.

Zuurstof happen aan zee, dat is tenminste het plan. Op de fiets naar de duinen richting havenhoofd Scheveningen. En dan de zee zien klotsen… deinen…

Laatste dag van de crocusvakantie (of is het met k’s?). Versnipperde dagen, van allerlei gedaan. Start met opruimen zolderkamer van zoonlief. Gisteren dagje Mammarosa in kader van Internationale Vrouwendag, 8 maart a.s.: wat zijn je talenten. Als iets een inspirerend voorbeeld is van hoe dromen groeien en werkelijk worden door gewoon te beginnen en te doen, allengs onvermoede talenten in de mens naar boven halen, dan is het wel deze stichting, vooral natuurlijk haar oprichtster Lide van der Vegt. Gisteren had zij met haar team vrijwilligers een dag georganiseerd vol workshops (zie www.mammarosa.nl voor bijzonderheden), in kader van voorlichting over borstkanker voor anderstalige vrouwen. Als altijd een ontspannen, vrolijke, blije, inspirerende sfeer vol geanimeerde gesprekken en uitwisseling van ideeën. En als ik zeg inspirerend, dan bedoel ik dat ook. Hoe moe ik na afloop ook ben, ik fiets blij en ontspannen huiswaarts en voel een soort boost om eigen dromen werkelijkheid te laten worden. Vanochtend alleen met nogal hoofdpijn opgestaan, dus even een afknapperig gevoel, maar dan zie ik spetterende zon, en schud mijn sombere gedachten van me af en voel me bij het idee om naar buiten te gaan al opknappen.

Dus niet langer dralen, maar de spetterende zon tegemoet. Het havenhoofd ligt noordwaarts van hier, dus eerst met de zon mee, als u me nog kunt volgen…

Ik heb de link naar de website, want natuurlijk is er een website, zojuist toegevoegd. Zie tot mijn verbazing dat er inmiddels een sustainable log is gebouwd bij de aankomsthaven, zeg maar gerust plek, niet meer dan een in de rotsen uitgehouwen stijle trap. Herinner ik me van 2 jaar geleden. Als u van vrije natuur, vriendelijke mensen en vogels houdt, niet noodzakerlijkwijze in deze volgorde of combinatie, zou ik het wel weten: de neus achterna richting zuid-west Wales en tent opzetten op de camping West Hook Farm te Marloes. Gewoon het dorp doorrijden tot je bijna niet verder kunt, nog net de zee niet induikt, raakt, en daar bij dat bord West Hook Farm rechtsaf. Op de wijde weide van deze farm met vrij uitzicht over zee zie ik de tent al staan. Kijk maar eens voor een voorproefje op mijn fotopagina van flickr.com, beetje zoeken maar daar staat een plaatje van prachtig uitzicht op de altijd-maar-veranderende-kleurrijke zee. (Tip: zoek fotocollectie Wales) Een avondwandelingetje direct van de camping het Pembrokeshire Coast pad op, de zon in de zee zien zakken, jonge torenvalken zien uitvliegen, misschien een dolfijnendans op zeeniveau… Keep dreaming, honey!

Met het oog op de computer, het licht van het scherm als enige lichtpunt in een donker wordende kamer, en toch ver weg dwalen. Dat kan zomaar met dat koppie van mij, van jou, van iedereen met een beetje hersens.

Enjoy!

Een 10 van meester Lange, gynaecoloog in AVL!

Dat kreeg ik van hem afgelopen maandag, na onderzoek ter plekke (buik en zo) bij eerste controle-bezoekje in AVL sinds mijn operatie, de debulking-ingreep. ”En gaat u nu maar lekker genieten, geen zorgen maken, al gaat u schaken met rokende ouwe mannen in een café, eet u zich ongans aan spare ribs, als u er maar van geniet.”, aldus Lange.

Dus dat is mijn nieuwe opdracht. Had ik bijna zelf verzonnen kunnen hebben.

Ook geen geprik meer naar bloedwaarden, tumormakers, of ct-scans, dat wordt niet meer gedaan. Onderzoek wijst uit, dat het op de lange duur bij terugkomst, niet uitmaakt of je nu wel of niet steeds controles doet op bloed en tumormakers. Voor evt. behandeling maakt het niets uit. Als men hoort op zo’n congresje waar gynaecologen uit de wijde wereld bijeen plachten te komen, dit keer, onlangs was het nog Praag, dat ze hier te Nederland nog prikken, gaan de wenkbrauwen omhoog. “Prikken jullie nog? Wat ouderwets!” Dus nee, vanaf nu, NU, doen we dat niet meer. Het staat genoteerd in mijn dossier. Het AVL loopt voorop, zo zie je maar weer. Het voelt wel even raar, zekerheden die zomaar schijnzekerheden worden, kantelen naar on-waarden, als ik het zo mag zeggen. We doen het ermee. Besef dat het kantelen nooit stopt, want alles is altijd in beweging. Hoe filosofisch, maar waar als een koe die over de maan springt, cow jumped over the moon. Ook dat is raar en wel erg ver uit haar verband. Steekt niet alles zo in elkaar, zo schijnbaar zonder doel, maar ondertussen?!? En is dat niet ergens ook wel erg mooi en mirakuleus?

Bij deze is besloten, bij hem blijf ik onder controle en chauffeur Bart gaat mee. Iedere 3 maanden. Maken we er een leuk dagje van.

Overigens, voor een ooggetuigen-verslag verwijs ik u graag door naar mijn chauffeur, die er bij zat en zag en helemaal geniet van het overwinningsgevoel. (Hij kwam op het idee Haagsche Hopjes mee te nemen, in blik, waarop dr. Lange zegt: “Wat lief, dat u dat meeneemt!” en ze vervolgens na afloop bij zijn secretaresse neerzet met de vraag of ze er voor wil zorgen dat het uitgedeeld wordt. Het bracht een gulle onverwachte lach op het altijd wat gespannen gezicht van de dame in kwestie en de uitspraak dat dat wel zal lukken. “Binnen een uurtje is alles op”, zei ze. Volgende keer nemen we zakken vol hopjes mee, dat is duidelijk.

Een wereld van verschil.

Voor deze keer er niet in getuimeld,

op tijd het tij gekeerd.

Kuren en operatie hebben gedaan wat gedaan moest worden.

Dat rare lijf, dat lijf van mij is weer vrij

een schoon gegeven, toont het pad zich

vrij om te dwalen waarheen ik wil.

Pad rond zich, rond zich af van de afgrond

afgrond voorbij.

Taal, teken, ze foppen je waar je bijstaat,

als een lijf dat zijn eigen gang gaat.

We blijven lachen.

Dwaalsporen blijven.

Altijd weer.

Geeft niet.

Leef!

Afgerond en verder…

Een nieuw begin.

Het was deze week dat de uitslag was van de ct-scan en bloed-analyse, de zoveeltse, en dat het goed was. We zijn klaar met de behandeling. Zegt Bronovo. Nu onder controle blijven, voorlopig elke drie maanden bloed prikken. Tumormarker 21. Leucocyten nog laag, erg laag, ergens rond 2,5, maar dat is te verwachten. In de gaten blijven houden. Tijd voor aansterken nu. Maandag nog naar AVL naar dr. Lange. Niet meer gezien, maar wel gesproken sinds de operatie in september. Praten en overleg of we daar blijven komen. Zij hebben het tenslotte goed gezien en gedaan. Bronovo samen met LUMC niet. Vergeten we niet, dat Bronovo uitzaaiing van borstkanker had besloten te vinden. Nu hoorde ik op mijn vraag hoe vaak deze dubbele kanker voorkomt, zo vlak achter elkaar, dat ik nr. 2 in de carrière van Vlasveld ben. En deze goede man is net zo oud als ondergetekende. (Bouwjaar 1955-56 dus…) Waarvan acte!

Lieve mensen, lieve volgers, groot is mijn dank voor jullie support, op wat voor manier dan ook, in de afgelopen maanden. Het voelde heel goed en fijn dat u allen er was. Dat u ook volhield. HEEL FIJN!

ECHTER:

Deze dwaalsporen-blog hang ik nog niet aan de wilgen. Er moet nog meer wind doorheen. Andere wind. Of storm. Net hoe het kompas draait. Blijf net zo onregelmatig bloggen, beloof ik u, ronddwalen in de krochten van mijn ziel en denken, meer in relatie tot de wereld, of minder. Blijf bij, geef niet op. Doe ik ook niet

En ik heb mezelf verwend met een mooi boek (over origami-technieken en quilt-technieken), twee boeken dus, en muziek, zomaar. Bob Dylan zag ik staan ‘New Morning’, heel toepasselijk (kende ik nog niet, maar nu wel) en Kathleen Ferrier (prachtige alt!) zingt haar mooiste liederen. Gouwe ouwen. Sorry, ik draaf al dwalend door…. smiley.

met mijn grenzen

verleggen

Het moede hoofd

mag er wezen.

Niet mijn baken.

Dat is waar mijn plek is.

(Zo, dat tik ik even van me af. Raadsels. Steeds weer nieuwe dingen, om te weten, te kijken, te vinden. Zonder zoektocht.)